پژوهشنامه اقتصادی

تحلیل ارتباط مخارج دولت و رشد اقتصادی در چارچوب مدل رشد بارو

نویسندگان

محمدرضا سعدی 1
بهاره عریانی 2
میرحسین موسوی 3
معصومه نعمت پور 4

1 عضو هیات علمی پژوهشکده امور اقتصادی

2 عضو هیأت علمی مؤسسه پژوهش های بازرگانی

3 رئیس بخش اقتصاد حمل ونقل، پژوهشکده حمل و نقل وزارت راه و ترابری

4 کارشناس ارشد اقتصاد- کارشناس ارشد اداره تشکیلات بانک سپه

چکیده
تأثیر اندازه دولت بر عملکرد اقتصادی از دیر باز مورد توجه اقتصاددانان بوده است. برخی از نظریهها تأکید جدی بر عدم مداخله دولت در فعالیتهای اقتصادی دارند و برخی دیگر دولت را عاملی برای رشد و توسعه معرفی میکنند. در این باره «بارو» معتقد است هنگامی که مخارج دولت در راستای تصحیح اثرات جانبی، انحصارها و مسائل مربوط به کالاهای عمومی باشد، میتواند منجر به تقویت رشد اقتصادی شود. همچنین دولت میتواند مخارج خود را برای تعریف قوانین؛ جهت حفاظت از مالکیت و برقراری امنیت بکار گیرد و از این طریق مشارکت مردم و رشد بالاتری را به ارمغان آورد. هدف مقاله بررسی ارتباط مخارج دولت و رشد اقتصادی و از آن طریق تعیین اندازه بهینه دولت در اقتصاد ایران در چارچوب مدل رشد بارو است. نتایج حاکی از آن است که تأثیر متغیر نسبت مخارج سرمایهگذاری دولت به تولید ناخالص داخلی بر نرخ رشد تولید ناخالص داخلی سرانه در مقادیر کوچک مثبت و در مقادیر بزرگ منفی است. بدین ترتیب این فرضیه که اثر مخارج دولتی بر رشد اقتصادی تا دامنة خاصی، مثبت و پس از آن منفی است، مورد تأیید قرار میگیرد. به عبارت دیگر این فرضیه که مخارج دولت و رشد اقتصادی دارای ارتباطی غیرخطی است، مورد تأیید قرار میگیرد. همچنین سهم بهینه مخارج سرمایهگذاری دولت از تولید ناخالص ملی تقریباً برابر با 9/6 درصد است.

کلیدواژه‌ها

ایران
رشد اقتصادی
مدلهای رشد درونزا
مدل رشد بارو
مخارج دولتی مولد و غیرمولد

  • تاریخ دریافت 30 فروردین 1395

صفحه اصلی

اعضای هیات تحریریه

راهنمای نویسندگان

ارسال مقاله

تماس با ما